Soruyu çözmek, 'belki' onu tanımak için burdayız. Soruya 'gerçek' mantık ile baktığımızda bir şıkkımızın yanlış olduğunu öğrenebiliyoruz. Yani örnek vereyim: En mantıklı soruyu, düşünmemizin başında hiçlik olarak kabul ediyoruz. "O kendini nasıl yarattı? O, tüm güce sahip ise neden bize ihtiyaç duyuyor ve yaratıyor? Bunlar mantıksız. Çünkü düşününce mantıklı olan hiçlik olduğunu 'düşüncemizle' farkediyoruz zaten." Şıkkın ve örneğin yanlış olduğunu, yaşam, yani hayatta olmamız veriyor. Eğer hiçlik mantıklı olsaydı biz burada olmazdık. Bu döngü kısır döngü. Başı var, sonu yok. Başlangıcı ve sonu yok diye düşünüyordum. Evet, başlangıcı ve sonu yok. Ama eserinin başlangıcı ve sonu yok. Kendisinin başlangıcı var (Sonu varmı, bilmiyoruz.). Size şu resim ile örnek vereyim: "resim"
Biraz zor olacak ama bu zorluğu başarma ihtimalim hala var. Zorluğun adı: farkındalık ve gurur. Yani bunların kötü yanı da var. Kötü yanı ise doğru olduğuna dair yüzde yüz emin olduğun şeyin bir mantıksızlık kaçağı olduğuna tamamen inanma zorluğu. Birden değişikliği yapamıyorum. Düşüncem biraz engel oluyor. Duygularım engel oluyor. Bu sevdiğim düşüncelerden uzaklaşmak çok zorlayacak. Aslında uzaklaşmama gerek yok. Değiştirebilir, yama yapar, düzeltebilirim ve tekrar eskisi gibi kullanabilirim. Bu düşüncelerimi kullanarak yazar olurum, size aktarırım, yeni ve zaman geçirecek düşünceler bulurum; para kazanırım. Sonra da... Off çok karışık. Uzun zamandır kesinleştirdiğim o inancın saçmalığı problemini birden silmek inanılmaz zor. Hala mantıksız geliyor fakat üstteki yazdıklarımı okuduğumda üsttekiler daha mantıklı geliyor. Ama sadece okuduğumda mantıklı geliyor. Yaşamaya devam ettiğimde yine soğuyorum o üstteki yazdıklarımdan. Çünkü gururuma yediremiyorum. O kadar üstünde durduğum, savunduğum, doğru olduğuna herşeyimle inandığım düşüncelerim yanlış çıkıyor. Hayal kırıklığındayım. "Nasıl yaparım? Oysa ki herkesten farklı düşüncelere, daha geniş farkındalığa sahibim." Bunları gururum söylüyor. Onun bir suçu yok. O kötü olmayı istememiş, sadece iyi olmayı öğretmemişler. Sadece filmde kötü karakter rolünü oynuyor. İyi karakter rolünde olsaydı pek mutlu olamayacaktı. Çünkü başaramayacaktı. O öyle yaratılmıştı. Neden yaratılmıştı sorusu aklıma geldiğinde artık üstteki yazdıklarım direk aklıma gelmeye başladı (Artık islam dini sanki mantıklı geliyor bana. Ama hala inanılmaz mantıklı gelmiyor. Belki ismi de bu yüzden inanç. Matematik denklemlerindeki hiçbir ipucu verilmeyen, o x=? sorusu gibi. Bilim ve mantık hiçbir zaman çözemeyecek gibi.). Bir sonraki hedefim, gururumu yenmek olacak sanırım. Ama ondan önce konsantrasyon gerekiyor. Sadece paylaşmak istedim. Nedenini söylemek istemiyorum.
Not: Lütfen gülme eylemi ile ilgili ifadeleri atmayın. Bu çok rencide edici bir şey. Çünkü insan aşağılama, küçük düşürme eylemlerini gülerken de yapıyor. Bazen farkındayken, bazen ise farkında değilken yapıyor. (Bazı gülme eylemlerinde inanılmaz az da olsa var.). Sadece yorum yazarsanız, küçük düşürmenizi istemiyorum. Başka nedeni yok.
Biraz zor olacak ama bu zorluğu başarma ihtimalim hala var. Zorluğun adı: farkındalık ve gurur. Yani bunların kötü yanı da var. Kötü yanı ise doğru olduğuna dair yüzde yüz emin olduğun şeyin bir mantıksızlık kaçağı olduğuna tamamen inanma zorluğu. Birden değişikliği yapamıyorum. Düşüncem biraz engel oluyor. Duygularım engel oluyor. Bu sevdiğim düşüncelerden uzaklaşmak çok zorlayacak. Aslında uzaklaşmama gerek yok. Değiştirebilir, yama yapar, düzeltebilirim ve tekrar eskisi gibi kullanabilirim. Bu düşüncelerimi kullanarak yazar olurum, size aktarırım, yeni ve zaman geçirecek düşünceler bulurum; para kazanırım. Sonra da... Off çok karışık. Uzun zamandır kesinleştirdiğim o inancın saçmalığı problemini birden silmek inanılmaz zor. Hala mantıksız geliyor fakat üstteki yazdıklarımı okuduğumda üsttekiler daha mantıklı geliyor. Ama sadece okuduğumda mantıklı geliyor. Yaşamaya devam ettiğimde yine soğuyorum o üstteki yazdıklarımdan. Çünkü gururuma yediremiyorum. O kadar üstünde durduğum, savunduğum, doğru olduğuna herşeyimle inandığım düşüncelerim yanlış çıkıyor. Hayal kırıklığındayım. "Nasıl yaparım? Oysa ki herkesten farklı düşüncelere, daha geniş farkındalığa sahibim." Bunları gururum söylüyor. Onun bir suçu yok. O kötü olmayı istememiş, sadece iyi olmayı öğretmemişler. Sadece filmde kötü karakter rolünü oynuyor. İyi karakter rolünde olsaydı pek mutlu olamayacaktı. Çünkü başaramayacaktı. O öyle yaratılmıştı. Neden yaratılmıştı sorusu aklıma geldiğinde artık üstteki yazdıklarım direk aklıma gelmeye başladı (Artık islam dini sanki mantıklı geliyor bana. Ama hala inanılmaz mantıklı gelmiyor. Belki ismi de bu yüzden inanç. Matematik denklemlerindeki hiçbir ipucu verilmeyen, o x=? sorusu gibi. Bilim ve mantık hiçbir zaman çözemeyecek gibi.). Bir sonraki hedefim, gururumu yenmek olacak sanırım. Ama ondan önce konsantrasyon gerekiyor. Sadece paylaşmak istedim. Nedenini söylemek istemiyorum.
Not: Lütfen gülme eylemi ile ilgili ifadeleri atmayın. Bu çok rencide edici bir şey. Çünkü insan aşağılama, küçük düşürme eylemlerini gülerken de yapıyor. Bazen farkındayken, bazen ise farkında değilken yapıyor. (Bazı gülme eylemlerinde inanılmaz az da olsa var.). Sadece yorum yazarsanız, küçük düşürmenizi istemiyorum. Başka nedeni yok.
Yorumlar
Yorum Gönder