Yaşadığımıza dair kesin bir bilgi yok. Ölünce kesin olarak bir şey bilmiyoruz. O zaman neden yaşıyoruz? Durup bir düşünün. Hayattan nefret ediyorum. Her zaman üzülüyor, kafamda cevapsız sorular takılıyor. Türkiye gelişecek / batacakmış. Dünya yarın patlayacakmış. Bir gram umurumda değil. Babam, soyumuzu devam ettir diyor. Neden? diyorum. Cevap veremiyor. Bir arkadaşımın olmasını istiyorum. Arkadaşım olunca onun başka birisine ''Takma salak zaten o'' diyen ağzına vurasım geliyor. Ama içime kapanığım. Kimseye vurma konusunda da kıyamıyorum. Bana böyle cevap verilince üzülüyorum. Bana ne diyemiyorum. Çünkü kendimi ezik hissediyorum. Kendimi düşünüyorum. Kimse umurumda değil, kimsenin umurunda değilim. Bir şeyin üzerinde birinci olanı herkes tebrik ediyor, ben nefret ediyorum. Ben de yaparım diyorum, yapamıyorum. O yetenekli, ben yeteneksizim. O yakışıklı, ben değilim. O zengin, ben değilim. Onun sesi güzel, benim değil. Onun kız arkadaşı olmuş, benim olmamış. Bir tane ...