Dün dört yıl önce gittiğim psikiyatriye gittim. Dört yıl önce, zamanlar hiç ama hiçbir şey bilmiyordum. Bir kız ile sevgili olacak gibi bir yakınlığımız olmuştu. O zamanlar da yeni ergenliğe girmiştim (İyi ki de o zaman girmişim. O zaman girmeseydim, diğer insanlar gibi kız avına düşüp bu tüm soruları, farkındalığı kazanamayacaktım.). Bu yüzden okula gitmemezlik yapıyordum. O kız yüzünden gitmemezlik yapıyordum. Nedenini bilmiyorum ama şimdiki yaptığım iş, okul döneminde yaptığım devamsızlıklar gibi olduğunu hatırlıyor gibiyim. O zamanlar sınıfın en ezik çocuğuydum. O kız benle neden ilgileniyor diye kendi kendime sorduğumu da hatırlıyorum. Nedensizce o kızla bir daha görüşmemek gitmemek için aileme bahane uydurdum ve psikiyatrinin de yardımıyla okulum değiştirildi. Dokuzuncu sınıfa kadar sınıfın en eziği olarak devam ettim. O aşağılandığım dönemlerden, dokuzuncu sınıfta sorgulamaya başlamıştım: "Öldüğümü düşün, okulda ezik gözükmek, sevgili yapmak, lider olmak... Hiç ama hiçbir...