Ana içeriğe atla

kara delik ve göz bebeği başıklı modernist yazı c: (birkaç gün önce yazdığım taslakta kalan yazı)

Gene geldim boş, beyaz sayfaya. Bundan on dakika önce göz bebeklerini merak ettim. Kimse onların hakkında hiçbir şey bilmiyorlar. Ben de bilmiyorum. Kara delik gibi bir şey. Göz bebeğinin etrafındaki renkli yuvarlak çerçeve ise kara deliğin etrafındaki renkli, yuvarlak çerçeve şeklinde ışık. Işığı yiyerek büyüyor kara delik. Göz bebeği ise yemiyor, alıp, bırakırmış gibi onu kullanıyor. O siyah göz bebeğinden renkli bir dünyayı görüyoruz. Belki o kara deliklerin içi de öyledir. Gittikçe büyüyen renkli dünya. Kara deliklerin yedikleri nereye gidiyor? Koca bir düğüm. Hiçbirinin cevabı yok, varsa da biz bilmiyoruz.

Şu an daha 18 yaşında bile değilim. Ne yapacağım? Büyüyene kadar sandalyemde oturup, ekrandan video mu izleyecektim sadece? Sadece bunun gibi yazılar mı yazacaktım? Oyun oynayıp yemek mi yiyecektim? Belki gelecekteki yapacağım mesleğe karar verip şimdi öğrenmeye başlayacaktım. Kitap okuyup, sıkılmadan ders çalışacaktım. Ama her zaman sorgularım. Ne gereği var? Para kazanacağız, bilgi öğreneceğiz. Para kazanıyoruz, bilgi öğreniyoruz. Bunun ne gereği, bana verecek bir kazancı var? Hayal dediğimiz şeyi para ile anlık olarak canımızın çektiği şeyleri yapacağız. Bunun için gerek varmış. Bir şeyi aldıktan sonra değerinin kalmadığı daha üstün bu gereklilikten. Aldıktan sonra kaybedersen de çok istersin o aldığın, canının çektiği veya herhangi bir şeyi.

Arka planda çalan bir müziğin satırında ağlamalısın diyor Aurora. Bu insanda diğer insanlardan farklı bir şey var. Neden bilmiyorum. Tüm düşüncelerim gibi o da içimden geldi.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Atraksiyon ariyorum ve bilinmeyeni ogrenmeyi amaçlıyorum (zorunda oldugum icin)

Arkadaşımla üniversite diplomasinin önemini konuşuyorduk. Bir kaç gün sonra evrim ağacının bu konuyla alakalı videosunu izleyip ona attım. Sonra bir şeyler yazdı ve benim aklıma sanırım dördüncü veya beşinci sefer izlediğim doktor strange (farklı düşüncelere dalmami sağlayan derin duygularla izleten filmleri tekrar tekrar izlerim) filmini izledikten sonra mesaja baktığımda bu yazdıklarım geldi.  Bu videodan sonra bende başka bir düşünce oluştu. Okul okuyup iyi bir gelecek kurmak, iyi bir evlilik yapıp “iyi” bir hayat yaşamakla; kötü yaşamak arasında aslında çok da büyük bir fark yok gibi geliyor. Aradaki fark, sadece beynimizde kurduğumuz planların bize mantıklı gelmesi ve onları uygulamaya çalışmamızdan ibaret. Oysa bu planlar her an değişebilir. Daha iyiye de gidebilir, daha kötüye de. Ama aslında bunun da çok bir önemi yok. Şöyle düşünüyorum: Hayatta kalma mantığıyla ilerleyen evrimsel değişimimizde, ihtiyacımız olan şeyler gelişiyor, kullanmadıklarımız köreliyor. Beyin de tamam...
Yorum Gönder
Devamı
Eskiden söylediklerimin arkasındayım. Bir mutluluk, iki mutsuzluk getiriyor. Şu an mutlu günümdeyim. Nedense pek kullanmaya çekindiğim, kullanmayı sevmediğim o kelime, huzur var. Sanki o depderin düşünceden yavaşça uzaklaşıyor, böyle kalıyor gibiyim. İçimde her zaman gülümseme, gülme geliyor (Hala yazmadığımı fark ettiğim, çok önceden düşündüğüm durum:  Gülmek, mutluluk ve mutlu edici şeyler ile, güçlü olmakla veya buna benzer durumlarla alakalı değildir. Aşağılanan şeylere güleriz. Aşağılanan şeylere güldüğümüzde ise aşağılanan kişi kendini kötü hisseder. Bazen çok üzülür, bazen üzüldüğünü hissetmez ama yine de üzülür. Bunu akılda düşünüp, örnek verdiğimizde sen de fark edeceksin. Şöyle bir şey de var ki gülümseme ile gülme eylemi aynı değildir. Asıl gülme ile alakası olmayan gülümseme eylemi ve ağlamak, mutluluk ve mutlu edici şeyler ile alakalıdır. ) Ben bu aralar içten içten kahkaha atıyorum. Diğer insanların hallerine gülüyorum. Bu iki sene içindeki ben değilim. Çok değişmeye ...
Yorum Gönder
Devamı

ne yapacağım

Kaç gündür ne yaptığımı bilmiyorum. Üniversitede yapacak hiçbir şeyim yok. Ya arkadaşlarımla içiyoruz ya da boş boş kafede oturuyoruz. Artık yurtta oturmaktan sıkılıyorum. Eskiden sevgilim varken her gün dışarı çıktığım için bir alışkanlık edindim ama o olmadığı zaman ne yaptığımı bilmiyorum. Hiçbir ciddiyetim kalmadı artık. Sevililikle tam olarak bir alakası yok. Üniversitedeki o eski heyecanım da kalmadı. Bazen bırakıp, babamın dükkanına şimdi geçsem diyorum ama üniversiteden gidersem çok şey kaybederim diye düşünüyorum. Üniversitedeki felsefe derslerine çalışmak hiçbir şey kazandırmayacakmış gibi geliyor artık. Bu yüzden hiçbir şekilde kitapları açmıyorum, yapmanın bir mantığı yok gibi geliyor. Gerçi bu aralar yeni sevgili bulma ümidiyle bi buhran bi mutlu hissedip durdum, ondan da olabilir. Amına koyduğumun hayatında diğer insanlar ne yaptığını biliyor gibi gözüküyor, ben bilmiyorum. Belki de yaptığımız şeyleri çok düşündüğüm için bilmediğimi öğrendim. Ya da dopamin fazlalığından s...
Yorum Gönder
Devamı